Не сте премногу чувствителни — можеби само предолго ве земаат здраво за готово
Кога љубовта е здрава, не мора постојано да молите за внимание, почит и место во нечиј живот. Партнерството не значи едниот да носи сè на грб, а другиот само да ужива во удобноста што му ја создавате. Ако сè почесто се чувствувате како споредна улога во сопствената врска, време е да погледнете малку поискрено што навистина се случува.
Во секоја врска има периоди кога едниот партнер е посилен, постабилен или поприсутен. Животот носи стрес, обврски, проблеми и моменти кога некој мора повеќе да даде. Но, кога тоа „повеќе“ секогаш доаѓа од истата страна, врската полека престанува да биде рамноправна.
Љубовта не се мери само со убави зборови. Таа се гледа во начинот на кој некој ве вклучува во својот живот, како ве слуша, дали го забележува вашиот труд и дали ве третира како партнер, а не како личност што секогаш ќе биде тука без разлика на сè.
Ако подолго време имате чувство дека вашиот глас не се слуша, вашето време не се почитува, а вашата грижа се подразбира, можеби не сте „преосетливи“. Можеби само конечно почнувате да гледате дека не сте ценети како што заслужувате.
Кога сите други се поважни од вас
Постојано има време за пријатели, работа, излегувања, хобија и туѓи потреби. Но кога треба да се видите, да направите нешто заедно или само да поминете мирна вечер како пар, одеднаш е уморен, зафатен или „ќе видиме“.
Плановите со вас лесно се одложуваат, се откажуваат или никогаш не се ни прават.
Ако некој ве сака, не значи дека треба секоја минута да ја поминува со вас. Но треба да почувствувате дека има желба да ви даде време. Кога партнерот постојано ве остава на крајот од листата, тоа не е недостаток на време — тоа е недостаток на приоритет.
Кога вашиот труд станува невидлив
Се трудите да му биде полесно, го поддржувате, внимавате на неговите потреби, му угодувате, простувате, организирате, смирувате, помагате. И сето тоа како да исчезнува во воздух.
Нема благодарност, нема гест, нема чувство дека некој навистина забележува колку давате.
Најтешко е кога вашиот труд почнува да се подразбира. Кога она што го правите од љубов, другиот почнува да го гледа како ваша обврска. Во таква врска жената полека се уморува, не затоа што не сака, туку затоа што предолго дава без да добие признание, нежност или возвратена грижа.
Кога одлуките се носат како да не постоите
Партнерот прави планови, носи одлуки, избира насоки и решава работи што влијаат на двајцата, но без да ве праша што мислите.
Можеби не ве игнорира гласно, но ве заобиколува тивко.
Во здрава врска не мора секогаш да има исто мислење, но мора да има разговор. Ако вашиот став никогаш не е дел од одлуките, тогаш проблемот не е во тоа што тој е „самостоен“, туку во тоа што не ве доживува како рамноправен партнер.
Кога само ви соопштува што ќе се случи
Наместо да ве праша дали ви одговара, тој веќе одлучил. Наместо да направите договор, вие добивате известување.
Ќе оди таму. Ќе прави тоа. Вие треба да дојдете. Или не треба. Но вашата желба, вашето време и вашите обврски не се дел од пресметката.
Ако се спротивставите, може дури и да се налути, како да сте направиле нешто погрешно само затоа што не сте му секогаш достапна.
Партнерството не значи да бидете нечиј украс, придружба или „резервиран термин“. Значи да бидете личност со сопствен живот, сопствени потреби и право да кажете: „Ова не ми одговара.“
Кога целиот товар останува на ваш грб
Понекогаш проблемот не е во големи кавги, туку во секојдневни ситници што се собираат: домашни обврски, организација, грижа, потсетување, планирање, средување, решавање.
Вие правите, тој коментира.
Вие се грижите, тој забележува што не е совршено.
Вие носите товар, тој прашува зошто сте нервозна.
Кога партнерот не презема ништо, а притоа уште наоѓа маани, тоа не е невнимание — тоа е непочитување. Љубовта не треба да ве претвори во личност која постојано служи, чисти, организира и докажува дека вреди.