Наставничката Думитра Тополијану од Романија преживеа тежок удар од гром за време на екскурзија во близина на градот Падина, благодарение на брзата и присебна реакција на нејзините ученици.
По речиси еден месец борба за живот и престој во три различни болници, таа беше префрлена на Одделот за лекување на тешки изгореници во Јаши, каде што за првпат има реални шанси за целосно закрепнување.
Здравствените работници од болниците во Трговиште и Плоешт успеаја да ја одржат во живот сè додека не се ослободи место за соодветен третман во Јаши.
„Им благодарам што ми најдоа место и ме доведоа тука“, рече наставничката Думитра Тополијану.
Наставничката истакна дека токму знаењето што им го пренела на учениците за постапување во кризни ситуации ѝ го спасило животот.
„Моите ангели. Разговарав со секој од нив и така ги нарекував – мои ангели. Да им се случеше нешто на некое од децата, ќе ми беше институционално многу тешко“, рече Тополијану.
Иако две од децата биле полесно повредени, останатите веднаш побарале помош.
„Имаше неколкумина од нив кои беа погодени од гром и паднаа, но оние што останаа на нозе беа толку организирани. Ги извадија телефоните од џебовите и отидоа кај овчарот. Така ме спасија“, додаде наставничката, објаснувајќи дека несреќата се случила додека се спуштале кон Падина за децата да ги видат овците.
Иако состојбата е подобрена, лекарите предупредуваат дека закрепнувањето ќе биде долготрајно и комплицирано.
„Фактот дека електричната енергија поминала низ телото, фактот дека била одбиена, претставувал траума и пад. Кога ќе ја видиме дома, ќе знаеме дека е добро. Но, компликациите можат да се појават во секој момент“, вели Михаела Пертеа, раководител на Одделот за реконструктивна микрохирургија.
Нејзината ќерка, исто така, нагласува дека процесот на лекување ќе трае подолг период.
„Состојбата на мајка ми навистина се подобрува од ден на ден. Сепак, не можеме да кажеме дека најголемиот проблем е зад нас, бидејќи компликациите сè уште можат да се појават. Ќе видиме како ќе оди закрепнувањето. Ќе биде период од неколку месеци, можеби дури и неколку години додека повторно не застане на нозе“, вели Лавинија Тополијану.
Иако враќањето на работа ќе се одложи за една година, Тополијану не размислува за пензионирање.
„Можев да се пензионирам, но не сакам. По сè што ми се случи, чувствувам потреба да бидам меѓу луѓе, да можам да разговарам и полесно да го надминам сето ова“, вели таа.