Македонскиот народ на 6 мај го празнува споменот на светиот великомаченик Георгиј Победоносец, меѓу народот познат како Ѓурѓовден. Овој празник се смета за најголем пролетен меѓник кој го слави не само христијанското, туку и целото население во државата, симболизирајќи го разбудувањето на природата и вегетацијата.
Според верувањата, свети Георгиј е небесен клучар кој ја отвора земјата и ја пушта росата. Празникот е длабоко поврзан со сточарството и земјоделството, а во народните песни често се воспева неговата врска со Велигден и враќањето на животот по зимскиот период.
Традицијата налага низа обичаи кои започнуваат уште ноќта спроти празникот. Домашните кинат зелени гранки од шума со кои ги закитуваат портите и прозорците за здравје и бериќет во домот. Се плетат венчиња од ѓурѓевско цвеќе кои стојат над вратата во текот на целата година.
Еден од најпрепознатливите ритуали е миењето со вода во која се потопуваат дрен, здравец и црвено јајце. „Децата – за да бидат здрави како дрен, девојките – момчињата да се грабат за нив, старите – да бидат здрави, домаќинот – куќата да му биде добро чувана“, се вели во народните пренесувања за моќта на оваа вода.
Именден денеска празнуваат: Ѓорѓија, Ѓуро, Ѓурѓа, Ѓоре, Ганка, Ганчо, Гинка и други. Освен пролетниот Ѓурѓовден, црквата го празнува овој светител и на 16 ноември (Ѓурѓиц) и на 9 декември (Св. Ѓорѓи Посен).