22 март е ден кој носи двојна магија во нашата македонска традиција. За младите брачни парови, ова е денот на нивната младост, љубовта и убавината. За верните христијани, исти ден се чува спомен на четириесетте војници од Севастија кои маченички загинале за христовата вера – приказна толку силна што преживеа векови.
Младите брачни парови во прва година од бракот го светкуваат денот позната како Младенци. Обичајот е полн со топлина: свеќите од венчавката се носат во црква за да се догорат, а навечер најблиските луѓе доаѓаат со честитки. Во многу македонски домови, 22 март е ден за семејни гости, нарочито ако во домот има новороденче. Вибрира љубов и надеж.
Но исто толку моќна е приказната од 320 година. Четириесет војници од еден полк во Севастија ја одбиле наредбата да се поклонат пред римските идоли. Кога одбиле, биле мачени, судени и осудени цела ноќ да стојат во замрзната вода. Во близината имало топла бања и нив им било речено – откажете се и спасете се. Но не, ниеден не пошол. Само еден од нив, неспособен да издржи, тајно ја напуштил водата, но починал на влезот во бањата.
Ноќта, стражарот кој бил буден си видел венци светлина над главите на војниците и, верник себеси, влегол во водата и молел. И навистина – венец светлине се појави и над неговата глава. Утрото, измрзнатите војници ги натовариле на кола и ги запалиле надвор од градот. Четириесет плус еден – четириесетвиот и еден.