Православните верници во Македонија се подготвуваат за одбележување на Духовден, еден од дванаесетте најголеми црковни празници во годината. Специфично за овој голем ден е што тој нема класично претпразненство во православниот календар.
Овој ден го означува последниот празник од Божјиот домострој и претставува директно исполнување на старозаветните пророштва за дарувањето на Светиот Дух врз луѓето.
Традицијата на одбележување кај македонскиот народ е проследена со низа специфични обреди. Меѓу нив најпознато е носењето и ставањето ореови лисја во облеката, обичај кој во пракса и во домаќинствата служел и како природна заштита од молци.
Во минатото, верниците масовно ги кителе црквите, гробовите и своите куќи со зелени гранки. Во оваа обнова на природата, нашиот народ отсекогаш гледал симбол за обновување на сопствената духовна сила.
Во одредени региони низ земјава се изведувале и масовни обреди со принесување курбан во планините, со цел да се заштитат полињата од градобијни облаци. За време на овие обичаи, жените пееле посебни молитвени песни:
„Јој ти милинки Свјати Дух, / Като грмнеш и треснеш, / Сичка са гора путриса: / И мʼжку детја фаф мајќа, / И руду јагња пуд овца, / И љута змија вʼгармада. / О слушај нашта мулитва, / Мирен дʼш прати пу нива, / Пу ниви и пу љуваде…“
Како уште еден специфичен детаљ кој останал запаметен во македонските региони, особено во Гевгелиско, било брзањето јачменот да биде дожнеан точно до Духовден. Старите верувале дека веднаш по празникот почнуваат силни ветрови кои можат целосно да го урнат и уништат родот.