Македонскиот народ се подготвува за одбележување на Духовден, еден од дванаесетте најголеми црковни празници кој нема класично претпразненство во православниот календар.
Овој ден го означува последниот празник од Божјиот домострој и претставува директно исполнување на старозаветните пророштва за дарувањето на Светиот Дух врз луѓето.
Традицијата на одбележување е проследена со низа специфични обреди, меѓу кои и ставањето ореови лисја во облеката, што во пракса служи и како заштита од молци.
Во минатото, верниците масовно ги кителе црквите, гробовите и своите куќи со зелени гранки, гледајќи во обновата на природата симбол за обновување на сопствената духовна сила.
Во одредени региони се изведувале и масовни обреди со принесување курбан во планините за заштита на полињата од градобијни облаци, каде жените пееле посебни молитвени песни.
„Јој ти милинки Свјати Дух, / Като грмнеш и треснеш, / Сичка са гора путриса: / И мʼжку детја фаф мајќа, / И руду јагња пуд овца, / И љута змија вʼгармада. / О слушај нашта мулитва, / Мирен дʼш прати пу нива, / Пу ниви и пу љуваде…“
Како уште еден специфичен детаљ, во Гевгелиско се брзало јачменот да биде дожнеан точно до Духовден, бидејќи се верувало дека потоа почнуваат силни ветрови кои го уриваат родот.