Веста за смртта на хрватската писателка Ведрана Рудан длабоко го потресе регионот. По повод нејзиното заминување се огласија бројни јавни личности, меѓу кои и пејачката Северина.
-„Замина – колку нереално. Па таа не може да замине. Таа го победи сето она што овој проклет живот ѝ го стави на патот. И трњето, и ударите, и љубовите, и понижувањата, и клоцањето, и заканите… Таа стануваше истрајно и грациозно, удираше шлаканици кога требаше (вербални, секако), па и на својата болест (вистински). Ја соборуваше на под, ја шутираше и стануваше. Ведрана моја.
Кога сè започна – жената ми се јави лута како куче. Не на болеста, не на тој тумор. Не, беше лута затоа што жените во болницата имаат пластични перници.
„Севе, спијат на перници од кои се потат, можеме ли да набавиме перници за болницата? Жал ми е за жените.“
„Ведрана, како сте Вие, треба ли нешто?“, прашав едвај задржувајќи ги солзите што само течеа.
„Ништо, Севе, јас и понатаму им ја е*ам мајката на сите.“
Во еден момент Хрватскиот завод за здравствено осигурување ѝ одби да покрие трошоци за одредено лекување. Сакав, плачев со неа, да организираме собирање средства. Ми забрани, без со неа да можеш да се расправаш. Перниците веднаш ги купивме, заедно со навлаките, и ги доставивме. Само тоа ѝ беше важно. И тоа што медицинските сестри во болниците паѓаат од нозе.
Страдаше во себе, а нам продолжуваше да ни се дава себеси. Мене секогаш ми се јавуваше по моите глупости: „Мала, повторно ќе пишувам за тебе! Нема да им дозволам на злосторниците…“
Девојко наша во прегратката на метастазите, болката за тебе престана. За нас почнува. Не знаеше како да се збогуваш со Славенка, која замина во јуни. Така јас се мачам како да се збогувам со тебе кога не сакам збогување… Сакам уште да се смеам со тебе, иако ти тоа толку неволно го правеше. И имаше право; кај нас ништо и не е смешно…
Во еден од последните разговори ми кажа дека си објавила книга и дека не можеш да ја промовираш. Реков: „Јас ќе ја промовирам“, и ја понесов со себе на пат. Ја отворив првата страница, а насловот на тој дел беше „Северина, Тито, јахта и јас“… а внатре напиша: „…кога јас би имала таков филм, би го пуштала пред Дневникот“.
Ете, купете ја таа книга, добро ќе ве насмее”, напиша Северина.