Зад црвените теписи и филмските награди се крие неверојатната приказна за девојчето кое пораснало во Италија погодена од војна. Софија Лорен денеска го слави својот роденден.
Софија Лорен е една од најголемите икони на светската кинематографија, актерка чиј живот речиси наликува на филмско сценарио. Пораснала во голема сиромаштија и во сенката на Втората светска војна, а во текот на кариерата снимила повеќе од сто филмови и станала симбол на италијанскиот филм, елеганцијата и меѓународниот гламур. Сепак, зад сликата на големата филмска ѕвезда останала жена која своето потекло и искуствата од детството ги сметала за важен дел од сопствениот идентитет.
Софија Лорен е родена како Софија Вилани Шиколоне на 20 септември 1934 година во Рим. Нејзиниот татко Рикардо Шиколоне не се оженил со нејзината мајка Ромилда Вилани, па Ромилда по раѓањето на Софија се вратила во својот роден град Поцуоли, недалеку од Неапол. Таму идната филмска ѕвезда го поминала поголемиот дел од своето детство.
Веќе на 14 години учествувала на натпревар за убавина и го освоила второто место.
Во 1950 година, кога имала 15 години, со мајка си заминала во Рим во потрага по можности во филмскиот свет. Почетокот не бил гламурозен. Добивала помали улоги, работела како статистка и позирала за италијанските фотографски стрипови познати како „фумети“. Едно од нејзините први филмски појавувања било во спектаклот „Quo Vadis“ од 1951 година.
По низа помали улоги почнала да го користи уметничкото презиме Лорен. Важен чекор во нејзината кариера била главната улога во филмот „Аида“ од 1953 година, додека „Златото на Неапол“ од 1954 година дополнително ја утврдило како една од најперспективните млади актерки на италијанската кинематографија.
Нејзиниот успех набрзо ги надминал границите на Италија. Во втората половина на педесеттите години почнала да снима меѓународни продукции, а во 1957 година настапила во филмот „The Pride and the Passion“ со Кери Грант и Френк Синатра. Токму во тој период нејзиниот приватен живот се најде под големо внимание на јавноста. Кери Грант бил вљубен во неа, но Лорен решила својот живот да го гради со италијанскиот филмски продуцент Карло Понти.
Врската меѓу Софија Лорен и Карло Понти била долготрајна, но правно комплицирана. Нивниот брак со години не можел целосно да биде признаен во Италија поради проблемите поврзани со завршувањето на претходниот брак на Понти. И покрај сите пречки, тие останале заедно сè до смртта на Понти во 2007 година. Нивната врска траела со децении и била еден од најважните столбови во приватниот живот на Лорен.
„Шоу-бизнисот е нешто со кое се занимаваме, а не нешто што нè дефинира“, коментирала Лорен во една прилика.
Пресудниот момент во нејзината актерска кариера пристигнал на почетокот на шеесеттите. Во филмот „Две жени“ на режисерот Виторио Де Сика ја одигра Чезира, мајка која се обидува да ја заштити својата ќерка од ужасите на војната. Приказната на одреден начин ги одразувала искуствата што и самата Лорен ги доживеала во текот на своето воено детство.
Нејзината емотивна интерпретација ѝ донела Оскар за најдобра актерка во главна улога. Со тоа станала првата актерка која ја освоила оваа награда за настап во филм на јазик што не е англиски. Наградата дефинитивно ја претворила во меѓународна филмска ѕвезда и потврдила дека нејзината слава не се темелела само на изгледот и гламурот, туку и на исклучителниот актерски талент.
Шеесеттите години биле меѓу најуспешните во нејзината кариера. Снимала во Италија, САД и Франција и соработувала со некои од најголемите актери и режисери од своето време. Меѓу особено познатите филмови од тој период е „Вчера, денес и утре“ од 1963 година, во кој повторно соработувала со Виторио Де Сика и Марчело Мастројани. Следел филмот „Брак на италијански начин“, за кој добила уште една номинација за Оскар за најдобра актерка.
Во 1967 година се појавила покрај Марлон Брандо во филмот на Чарли Чаплин „Грофицата од Хонг Конг“.
Во текот на седумдесеттите Лорен повторно посилно се насочила кон италијанската кинематографија. Во исто време, семејниот живот станувал сè поважен за неа. Со Понти добила два сина – Карло Понти Помладиот, роден во 1968 година, и Едоардо Понти, роден во 1973 година. Во текот на осумдесеттите го намалила интензитетот на снимањето за да може повеќе време да посвети на семејството и на растењето на своите синови.
Софија Лорен со текот на времето го проширила своето дејствување и надвор од филмот. На почетокот на осумдесеттите го претставила својот парфем, а подоцна и колекција очила. Во 1994 година ја објавила книгата „Women and Beauty“, во која се занимавала со теми поврзани со убавината, животниот стил и личното искуство.
Иако повеќе не снимала со исто темпо како во најактивните децении од кариерата, продолжила да се појавува на филм. Меѓу нејзините познати подоцнежни остварувања се „Prêt-à-Porter“ од 1994 година, „Grumpier Old Men“ од 1995 година и мјузиклот „Nine“ од 2009 година.
Во 2010 година Лорен ја одигра својата мајка во мини-серија за нејзиниот живот, базирана на мемоарите на нејзината сестра Марија.
Филмската индустрија продолжи да ѝ оддава признанија за нејзиниот севкупен придонес во уметноста. Во 1991 година доби почесен Оскар, со што беше потврден нејзиниот статус на една од најзначајните меѓународни филмски ѕвезди од втората половина на 20 век. Доби и неколку престижни признанија, меѓу кои и ѕвезда на Булеварот на славните во шпанската Алмерија.