Пензионираниот генерал-потполковник на ЈНА и поранешен министер за одбрана на Србија, Томислав Симовиќ, почина во Белград на 92-годишна возраст.
Веста за неговата смрт ја објави Клубот на српските генерали и адмирали, наведувајќи дека Симовиќ починал уште на 20 август, иако информацијата беше јавно споделена дури денеска.
Во текот на својата воена кариера, тој командуваше со Третиот воен регион на ЈНА со седиште во Скопје, по што беше назначен за министер за одбрана во првата Влада на Република Србија, предводена од премиерот Драгутин Зеленовиќ. Функцијата ја извршуваше од 31 јули до 23 декември 1991 година, односно до падот на владата, а во пензија замина во 1992 година.
Симовиќ заземаше високи позиции во секторите за безбедност и територијална одбрана. Во периодот меѓу 1955 и 1986 година, тој беше преместуван шест пати и исто толку пати одликуван, а одреден период помина и како офицер во мисијата на ОН на Блискиот Исток.
Во јавноста ќе остане запаметен како единствениот висок офицер на ЈНА кој јавно го одби Орденот на братството и единството за време на распадот на Југославија. Овој чин во тоа време беше протолкуван како политички скандал и резултираше со негова независна одлука да се повлече од министерската позиција.
Подоцна, Симовиќ беше контактиран и од Хашкиот трибунал за да сведочи на судењето на Слободан Милошевиќ, но тој го одби тоа. Тој зад себе остави и напишани мемоари, чиј ракопис моментално го поседуваат само неговите ќерки.
За време на животот, Симовиќ во своите изјави често го истакнуваше локалниот патриотизам на својот сонародник и претходник, генералот на Кралството Југославија, Спасоје Тешиќ.