Во многу домови, гранки од јоргован се внесувале во куќата токму во деновите пред Велигден, најчесто на Велики Четврток или Велика Сабота. Не толку како украс, туку како знак дека зимата е завршена и дека започнува нов циклус.
Постоел обичај јоргован да се става покрај иконите или во просторот каде што се бојадисуваат јајцата. Се верувало дека мирисот на цветот „го чисти“ домот и носи благослов, но и дека ја задржува свежината во просторот. Во некои краеви, луѓето ставале гранче јоргован на прозорецот или на вратата – како знак дека домот е подготвен за празникот.
Интересно е што јоргованот често се поврзувал и со тивка заштита. Не како нешто магично, туку како дел од навика – да се внесе нешто живо, нешто што расте, во момент кога сè околу почнува да се буди. Во дворовите, децата береле јоргован и го носеле внатре, без многу објаснување зошто, едноставно затоа што така се правело.
Во некои места, постоел и обичај првото набрано цвеќе од јоргован да не се остава во вазна, туку да се подели, да се даде на сосед, на роднина, како мал гест за празникот. Тоа не било некаков формален обичај, туку дел од секојдневна култура на споделување, што особено доаѓала до израз за Велигден, кога луѓето заедно славеле.
Денес, овие обичаи ретко се следат во нивната оригинална форма, но јоргованот сè уште се појавува во истиот период, со истиот мирис и истото чувство дека нешто се менува. Можеби не го ставаме покрај иконите како порано, но и понатаму го препознаваме како дел од ова време – едноставно, без многу објаснување.