Земањето боледување за грижа за болно милениче отсега е официјално признато во Италија, каде вработените можат да земат до три дена платено отсуство секоја година доколку на нивното животно му е потребна итна медицинска помош.
Оваа законска измена одразува промена во начинот на кој се гледа на животните во земјата, додека статистиката покажува дека дури 51 процент од сопствениците на вработени даваат отказ од работа ако компанијата покаже недостаток на емпатија за болеста на нивното милениче.
Корените на оваа политика датираат од 2017 година и познатиот „Случај Кучиоли“, кога библиотекарка на Универзитетот Сапиенца во Рим побарала отсуство за да се грижи за своето куче Кучиоли кое морало да оди на операција поради тумор.
Судот во Рим тогаш пресуди во корист на вработената, утврдувајќи дека занемарувањето на животно во тешка состојба може да претставува кривично дело, со што грижата за болен миленик се дефинира како одговорност, а не како опција.
За користење на ова право, вработените мора да исполнат неколку јасни барања: миленичето мора да биде официјално регистрирано и микрочипирано, а ветеринарот е должен да обезбеди дигитален сертификат поврзан со италијанското социјално осигурување.
Поддржувачите на мерката посочуваат дека со ова се намалува напуштањето на животните, се спречува одложувањето на третманите поради работни притисоци и се ограничува ширењето на одредени болести во урбаните средини.
Иако држави како Германија, Швајцарија, Холандија и Шведска имаат високи стандарди за заштита на животните, ниту една од нив го нема формализирано ова право на национално ниво, што ја прави Италија револуционерен преседан каде работничките права и благосостојбата на животните се преклопуваат.
Од друга страна, неодамнешните истражувања покажуваат дека 51 процент од вработените кои губат близок, вклучително и домашно милениче, ги напуштаат своите работни места во рок од една година доколку организацијата не одговори со емпатија во тој тежок период.
Експертите предупредуваат дека одбивањето на ваквите барања од страна на менаџерите поради недоверба или страв од трошоци води до пад на продуктивноста, зголемување на грешките при работа и уништување на лојалноста на вработените.
На крајот, физичкиот данок од комбинираната тага и стрес на работното место често води до вистинска болест кај луѓето, што значи дека вработениот подоцна секако ќе мора да земе редовно боледување за да се опорави.