Рождество на Пресвета Богородица или Мала Богородица е еден од 12-те големи празници во православието што го слави раѓањето на Богородица, родена во Назарет од стари и бездетни родители, благочестивите Јоаким и Ана, како одговор на нивните молитви. Празникот се слави на 8 септември по јулијанскиот или на 21 септември по грегоријанскиот календар.
Иако овој ден се смета за почеток на сите празници во Светата православна црква, тој почнал да се празнува многу подоцна, дури откако ослабнало паганството и христијаните можат да ѝ оддадат признание и на мајката на Исус Христос.
Во македонската традиција култот има длабоки корени. Народот верува дека Богородица е заштитничка на мајките и леунките, а според записите на Марко Цепенков од Разлошко, кога жена Турчинка се мачела при породување, ја повикувале со зборовите: „Ела, Муарем-ано, ела, да је поможиш на оваа сирота што се мачи и не може да роди. Поможи е, Муарем-ана, у нас (Муарем-ана ја викаат Богоројца турцки) за побрго да родит.“ По раѓањето бабата метела со думи: „Бегај, Муарем-ано, бегај, оти овде турцка е куќата“.
Жените без деца се молеле пред иконите, па така според Миленко С. Филиповиќ, жените од Дебарски Дримкол оделе во манастирот во Калишта на Охридското Езеро за да ја занишаат сребрената лелејка (минијатурна лулка) пред иконата.
Во теолошка смисла, разликата меѓу Истокот и Западот ја опишува ставот: „Ако на запад, во западното христијанство, во центарот на почитувањето на Марија секогаш бил Нејзиниот образ како дева, девственоста, која не била нарушена од мајчинството, за православниот Исток таквата негова срдечна љубов кон Марија, Нејзиното созерцание и ‒ ќе повторам уште еднаш ‒ радосниот восхит од погледот кон Неа, од самиот почеток бил и останува нејзиното мајчинство, Нејзината крвна врска со Исус Христос.“
Многу цркви се изградени според соништа, а за селото Богородица Стефан Тановиќ сведочи дека името го добило по духот на Св. Богородица во селската икона што постојано се движела. Во 1835 година црквата изгорела, иконата одлетала на север, а селото го зафатила чума. Спасот дошол кога по совети од сон (кога иконата била во Конче, Радовишко), со рало близнак, волови близнаци и браќа близнаци ја изорале браздата околу селото.
Празникот се одбележува со собири и панаѓури во манастирите Пречиста кај Кичево, Матејче, Осоговскиот манастир и други.