Медицинската сестра Џули Мекфаден, која со години работи во палијативна нега, ги сподели своите искуства од просториите каде што животот полека се гаси. Како што вели, она што луѓето го кажуваат во последните моменти ретко има врска со драмата што често ја гледаме во филмовите, туку напротив, сè е многу потивко, поедноставно и почовечко.
Во интервју за „Дејли меил“, таа објаснува дека крајот на животот во реалноста се одвива без големи говори и спектакуларни збогувања. Наместо тоа, пациентите често изгледаат смирено, како да се справуваат со она што доаѓа.
Според неа, во тие моменти, многумина споменуваат членови на семејството, најчесто на родителите кои повеќе не се живи, или едноставно ги кажуваат имињата на луѓето кои им биле најважни во животот. Тие зборови се кратки, понекогаш едвај чујни, но полни со емоции.
Меѓу најчестите последни пораки, вели таа, се издвојуваат едноставни фрази како „Те сакам“, „благодарам“, „извини“ или „збогум“. Понекогаш биле упатени до партнери, деца или медицински персонал кој бил со нив до крајот.
Џули истакнува дека смртта во реалноста нема кинематска драма. Наместо големи признанија, постои тишина, а често и чувство на благодарност или помирување.
Преку нејзината работа, Џули сфатила колку многу луѓе стануваат свесни за она што го имале дури на крајот од својот живот. Здравје, движење, дишење без болка – сето тоа, вели таа, изгледа како нешто што се зема здраво за готово во секојдневниот живот, додека всушност е најголемиот дар што често не го забележуваме.
Подоцна ги споделила своите приказни на социјалните мрежи, каде што има милиони следбеници. Таму зборува за смртта, но и за животот – и колку перспективата се менува кога секој ден гледате на крајот.
Сепак, таа додава дека не умираат сите на ист начин. Некои луѓе сакаат да зборуваат до последен момент, додека други избираат тишина и негирање, како форма на лична заштита. Секое заминување, вели таа, е уникатно и длабоко лично.