Свети Наум Охридски е една од најзначајните личности во македонската духовна и културна историја. Како ученик на светите Кирил и Методиј и близок соработник на Свети Климент Охридски, тој оставил длабока трага во ширењето на словенската писменост, христијанството и просветителството.
По Моравската мисија и престојот во Рим, Свети Наум дошол во Охридскиот крај, каде што на јужниот брег на Охридското Езеро го изградил манастирот што и денес го носи неговото име. Се упокоил во 910 година, а кратко потоа бил прогласен за светец.
Во народното предание, Свети Наум е запаметен пред сè како чудотворец и исцелител. Со векови се пренесуваат приказни за неговата моќ да лекува болни, особено луѓе со душевни страдања, но и за бројните чуда што се случувале кај неговиот гроб. Неговото светилиште го посетувале и сè уште го посетуваат верници од различни вери и народи, верувајќи во неговата помош и застапништво.
Покрај духовната мисија, Свети Наум бил и истакнат книжевник и културен деец. На него му се припишуваат повеќе богослужбени дела, меѓу кои „Канон за апостолот Андреј“, а се смета дека создал и други химнографски текстови.
Неговиот култ е длабоко вкоренет во македонската народна традиција. Бројни легенди раскажуваат за неговите чуда, за заштитата на манастирот и за помошта што им ја давал на луѓето во неволја. Една од најпознатите е приказната за мечката која, откако му изела вол на еден орач, по заповед на светителот била впрегната во плугот за да ја надомести штетата.
Манастирот „Свети Наум“, сместен покрај Охридското Езеро, и денес е едно од најпосетуваните светилишта во земјата. Во него се наоѓаат моштите на светителот, а многумина веруваат дека ако се доближат до неговиот гроб, сè уште може да се слушне чукањето на неговото срце – симбол на живата вера и непрекинатиот култ што трае повеќе од илјада години.